«کودکان پیش چشمان ما می‌میرند و کاری از دست ما بر نمی‌آید»

0

[ad_1]

کودک بیمار

طیب‌الله که تنها سه ‌ماه دارد، ساکت و بی‌حرکت است. نگار، مادرش لوله اکسیژن را از بینی او دور می‌کند و انگشت خود را نزدیک سوراخ‌های بینی او قرار می‌دهد تا از نفس کشیدن او مطمئن شود.

وقتی متوجه می‌شود پسرش در حال جان باختن است، شروع به گریه می‌کند.

در این شفاخانه/بیمارستان در افغانستان حتی یک دستگاه فعال تنفس مصنوعی نیز وجود ندارد.

مادران لوله‌های اکسیژن را نزدیک بینی نوزادان خود نگه‌می‌دارند، زیرا ماسک‌هایی که متناسب با صورت‌های کوچک آنها طراحی شده‌ باشد، در دسترس نیست و این زنان در تلاش هستند تا کاری را انجام دهند که کارکنان آموزش‌دیده یا تجهیزات پزشکی باید به عهده داشته باشند.

[ad_2]

Source link

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.