رسانه خبری پیامِ ایرانی

به بازماندگان آزار جنسی چه بگوییم و چه نگوییم؟


  • لیلا خاکی
  • متخصص بهداشت عمومی

تظاهرات علیه نابرابری جنسیتی و خشونت جنسی در ملبورن استرالیا، مارس ۲۰۲۱

منبع تصویر، getty/WILLIAM WEST

توضیح تصویر،

تظاهرات علیه نابرابری جنسیتی و خشونت جنسی در ملبورن استرالیا، مارس ۲۰۲۱

دکتر لیلا خاکی، متخصص بهداشت عمومی و پژوهشگر پروژه خشونت خانگی دانشگاه جانز هاپکینز در ایالت مریلند آمریکا است و سال‌ها در زمینه آزار جنسی تحقیق و با زنان زیادی گفت‌وگو کرده است. او این مطلب را بر اساس تجربیات و تحقیقاتش در زمینه آزار جنسی جمع‌آوری کرده است.

تا به حال صحنه یک تصادف بزرگ را از نزدیک دیده‌اید؟ یکی فریاد می‌زند، دیگری بلافاصله مشغول کمک به سایر مجروحان می‌شود و فرد دیگر ممکن است تا مدت‌ها مبهوت و بی‌حرکت به آنچه در مقابلش اتفاق افتاده، خیره بماند.

همه این رفتارها واکنش‌های مختلف حادثه‌دیدگان در حالت تروما است و نسبت به هم امتیازی ندارد. تنها وجه مشترک این واکنش‌ها ناخودآگاه‌ بودن آنها نسبت به واقعه‌ای است که به‌صورت “غیر منتظره” اتفاق افتاده است. در چنین شرایطی عملکرد طبیعی بدن واکنشی دفاعی و رفتاری آنی و غیر ارادی برای مقابله با آسیب‌های ناشی از خطر است و نباید آن را حاصل یک تفکر حساب‌شده و منطقی دانست.

اما وضع بازماندگان بعد از تسلط به شرایط و فاصله گرفتن از حادثه کم‌کم منطقی‌تر می‌شود. بدن از نظر فیزیولوژیکی با دور شدن از تروما از واکنش‌های لحظه‌ای فاصله گرفته و به رفتار منطقی و خودآگاه روی می‌آورد. و این، نقطه شروع بحران بزرگ دیگری است که فرد آسیب‌دیده را تحت تاثیر قرار می‌دهد و مجموعه‌ای از برخوردهای اشتباه دیگران با بازمانده تروما را کلید می‌زند. فرد آسیب‌دیده که حالا در یک شرایط منطقی اتفاق را مرور می‌کند گاهی خود را سرزنش می‌کند که چرا فلان برخورد را نکردم یا چرا فلان حرف را نزدم: «چرا زودتر روی پدال ترمز فشار ندادم؟»، «چطور ممکن است که من به او هیچ‌چیز نگفته باشم»، «چرا بلافاصله با نیروهای امداد تماس نگرفتم»، «چرا در مقابلش خشکم زده بود؟» و هزاران چرا و چطور و چگونه‌ی دیگر.



منبع خبر

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.