لنگرود؛ بیمارستان‌‌ها بی‌امکانات هستند و ورود به قبرستان ممنوع شده است

به اشتراک گذاشتن



۰ دقیقه

ورود به آرامستان لنگرود ممنوع شده است. بیل‌های مکانیکی مشغول گودبرداری در قبرستان هستند. تصاویر منتشر شده از افرادی با لباس‌های مخصوص در زمان حفر این قبرها، نشان می‌دهند احتمالا این گودبرداری و حفر قبرهای عمیق برای دفن قربانیان «کرونا» است. 

به گفته فعالان مدنی، این گودبرداری روی محل دفن اعدامیان دهه ۶۰ انجام می‌شود. گزارش زیر، گفت‌و گو با شهروندان لنگرود و فعالان مدنی این شهر است. آن‌ها از کمبود امکانات در بیمارستان «امینی» خبر می‌دهند؛ بیمارستانی که برای بیماران مبتلا به کرونا در نظر گرفته شده است. 

*** 

«محل دفن اعدامیان دهه ۶۰ در قبرهای گم‌نام، در انتهای آرامستان لنگرود، مقابل ساختمان مدیریت و غسال‌خانه آرامستان است. در عکس‌ها و فیلم‌هایی که از جریان خاک‌سپاری فوت شده‌های کرونا منتشر شده است، بیل‌های مکانیکی در همان محل مشغول گودبرداری هستند. می‌ترسیم قرارشان این باشد همین سنگ‌های بی‌نام و ‌نشان را هم ویران کنند.» 

این صحبت‌های «امیر جواهری لنگرودی»، کنش‌گر و فعال کارگری ساکن شهر گوتنبرگ، بازتاب دهنده تنها یکی از نگرانی‌های مردم در روزهای اخیر است؛ شیوه خاک‌سپاری فوت شده‌های بیماری کرونا.

می‌گوید قبرهای عمیقی در آرامستان حفر و آماده شده‌اند: «تصاویر و ویدیوهایی از این گورها موجود است. قبرهایی که در این روزها در آرامستان لنگرود کنده می‌شوند، بسیار گود و بزرگ هستند. صحبت‌های زیادی وجود دارد که قربانیان را در گورهای دسته جمعی دفن می‌کنند. ورود به قبرستان شهر را ممنوع کرده‌اند و کسی نمی‌داند اجساد واقعا چه‌گونه به خاک سپرده می‌شوند.» 

اشاره لنگرودی به بیانیه‌ای است که در «لنگرخبر»، کانال تلگرامی وابسته به سپاه پاسداران در این شهر و به نقل از شهرداری و شورای شهر لنگرود منتشر شده است. در این بیانیه، ورود افراد به آرامستان شهر ممنوع اعلام شده است.  

خانه پدری جواهری لنگرودی در نزدیکی قبرستان شهر قرار دارد و پدرش سال‌ها متولی این قبرستان بوده است. او که از فعالان سیاسی دهه ۶۰ در ایران به شمار می‌رفته، تلاش زیادی در زنده نگه ‌داشتن یاد و نام کشته‌شدگان این دهه داشته است. می‌گوید نگران است در همین جریان خاک‌سپاری کسانی در اثر کرونا فوت شده‌اند، قبرهای اعدامی‌های دهه ۶۰ هم از بین بروند: «در عکس‌ها و فیلم‌هایی که از جریان خاک‌سپاری فوت شده‌های کرونا منتشر شده است، بیل‌های مکانیکی دقیقا در همان محل دفن اعدامیان دهه ۶۰ مشغول گودبرداری هستند.» 

جواهری لنگرودی می‌گوید این ‌که چرا آن‌ها دقیقا آن نقطه از قبرستان را برای دفن فوت‌ شده‌های اخیر انتخاب کرده‌اند، سوال‌برانگیز و نگران‌کننده است: «نگرانی زیادی دارم از این‌ که قرار گذاشته باشند همین سنگ‌های بی‌نام و‌ نشان را هم ویران کنند. می‌ترسم برای همین هم باشد که ورود به قبرستان را ممنوع کرده‌اند. مگر قرار است چه‌کار کنند که کسی نباید ببیند؟» 

با توجه به این که این ویروس از طریق هوا منتقل نمی‌شود و نتیجه هیچ پژوهشی هم مبنی بر این‌که مردگان احتمالا ضدعفونی شده و به خاک سپرده شده بتوانند ناقل ویروس باشند منتشر نشده است، باید پرسید اگر تعداد فوت شده‌های کرونا در لنگرود همان رقمی است که تا حالا اعلام شده، قرنطینه کردن قبرستان با چه هدفی انجام شده است. 

شهر لنگرود با حدود ۱۴۰ هزار نفر جمعیت، تنها یک بیمارستان مجهز دارد؛ بیمارستان امینی که امروز به یکی از مهم‌ترین مراکز نگه‌داری و مراقبت بیماران مبتلا به ویروس کرونا در استان گیلان تبدیل شده است.

روزهای نخست اسفند، انتقال بیماران گیلان به شهر آستارا، تالش و ماسال با تجمع اعتراضی مردم و اعتراض فرماندار شهر مواجه و به این ترتیب، شهر لنگرود برای مراقبت‌های درمانی از بیماران مبتلا انتخاب شد. 

«محمود»، ۵۲ ساله و ساکن لنگرود که در آپارتمانی نزدیک بیمارستان امینی زندگی می‌کند، می‌گوید انتخاب این بیمارستان با توافق نماینده جدید شهر و رییس بیمارستان انجام شده است: «یکی از دوستان نزدیکم و دو نفر از اعضای خانواده‌ام بر اثر کرونا در همین بیمارستان امینی فوت کردند. اما تا جایی که من می‌دانم، اولین قربانی کرونا هفتم اسفند در آرامستان شهر لنگرود دفن شد. یکی از دو برادر موسیقی‌دان لنگرودی هم که با فاصله کوتاهی از هم فوت کردند، همین‌جا دفن شده است.» 

یکی از کارکنان بیمارستان امینی هم می‌گوید فقط در دو روز دهم و یازدهم اسفند، هفت نفر بر اثر کرونا در این بیمارستان فوت کرده‌اند: «روی پیکرها وایتکس می‌پاشند و آن‌ها را در پلاستیک پیچانده و سپس در تابوت‌های چوبی می‌گذارند و در همان آرامستان شهر در عمیق زیاد و در کنار هم به خاک‌ می‌سپارند.» 

اسامی همه فوت‌شده‌ها در دسترس نیست و تنها نام کسانی شنیده می‌شود که به دلیل شناخته شدن در شهر، توجه مردم به فوت آن‌ها جلب شده است و موضوع مرگ آن‌ها خبری می‌شود؛ از جمله برادران هنرمند، «محمد جمشیدی» و «مجید جمشیدی» و نیز «حجت (نورالدین) صیحانی»، از مدرسان زبان «دانشگاه گیلان» که مرگش بازتاب خبری داشت. 

به روستاییان لنگرود نیز اجازه دفن فوت‌شده‌های کرونا در قبرستان روستاها داده نمی‌شود و فوت شده‌ها را در همان گورهای به گفته تعداد زیادی از شاهدان، دسته جمعی آرامستان به خاک می‌سپارند. با این‌حال، روشن نیست که اعضای خانواده‌های متوفی به لحاظ احتمال ابتلا به کرونا کنترل و تست یا دست‌کم قرنطینه می‌شوند یا خیر؟ 

این در شرایطی است که امکانات بیمارستانی موجود کفاف خدمات‌رسانی مطلوب به بیماران را نمی‌دهند تا جایی که نظام پرستاری شرق گیلان در تاریخ دهم اسفند فراخوانی برای جلب حمایت‌های مردمی در شبکه‌های مجازی منتشر کرد که در بخشی از آن آمده بود: «با توجه به بحران کرونا، کادر پرستاری و گروه‌های پیراپزشکی هفت بیمارستان شرق گیلان نیاز مبرم به ماسک، لباس و تجهیزات حفاظتی دارند. متاسفانه به دلیل کمبود تجهیزات، بسیاری از همکاران ما دچار بیماری شده و شاهد ریزش شدید نیرو هستیم. ما برای ادامه مبارزه با کرونا نیاز مبرم به حمایت مادی و معنوی تمامی همشهریان و هم‌وطنان عزیزمان داریم.» 

«سمیرا»، یکی از فعالان مدنی در لنگرود می‌گوید برخی از دوستانش حتی در بخش مراقبت‌های ویژه و در حال کار با بیماران مبتلا به ویروس کرونا در بیمارستان امینی، روپوش مناسب حفاظتی نداشته‌اند: «به آن‌ها لباس‌های سرتاپا پلاستیکی مخصوص صیادان و ماهی‌گیران داده بودند. آن‌ها مرتب از گرما و ناتوانی در حرکت گلایه‌ داشتند تا این که فراخوان کمک منتشر شد. ما نمی‌توانستیم شماره حساب رسمی برای جلب کمک‌های مردمی اعلام کنیم چون بنا بر تجربه، می‌دانستیم که حساب را مسدود می‌کنند. اما از طریق شبکه‌های دوستی و تجربه‌ای که در جمع‌آوری کمک‌های مردمی برای این جور موارد داریم، فعالیت‌هایمان را شروع کردیم و موفق شدیم با مبالغ جمع شده، وسایلی را برای پرسنل بیمارستان امینی لنگرود تهیه کنیم.»   

سمیرا می‌گوید نمی‌داند تاکنون چه تعداد از بیماران مبتلا به کرونا فوت کرده‌اند اما شرایط روحی کادر درمانی بیمارستان امینی زیاد خوب نیست: «ما موفق شدیم مقداری از وسایل مورد نیاز بیمارستان را مستقیم به‌دست پرسنل بیمارستان برسانیم اما شرایط روحی آن‌ها زیاد خوب نیست. تعداد بیماران و امکانات و ظرفیت بیمارستان با هم نمی‌خواند و ارایه خدمات درمانی به شیوه مدنظر کادر پزشکی در شرایط فعلی از توان آن‌ها خارج است. همه ما نگران حال آن‌ها و بیمارانی هستیم که هنوز در حال انتقال به این بیمارستان هستند.»   

تعدادی از پرسنل بیمارستان امینی به نقل از کانال تلگرامی خبری مردمی به وضعیت کار خود معترض شده‌اند و اعلام می‌کنند که وضعیت حقیقی بیمارستان و بیماران با تصاویر منتشر شده از خدمه، پرستاران و پزشکان بخش‌های نگه‌داری از بیماران مبتلا به این ویروس در شبکه‌های مجازی و رسانه‌های رسمی تفاوت زیادی دارد. 

در شرایطی که به نظر می‌رسد اپیدمی ویروس کرونا در شهر لنگرود به مرز بحرانی رسیده است و مردم امکانات کافی برای مقابله با این ویروس را ندارند، آب شهر لنگرود نیز در محله‌های مختلف جیره‌بندی شده است.

لنگرود سال‌ها است با مشکل مدیریت فاضلاب خانگی دست به گریبان است و امروز با توجه به وضعیت پذیرش بیمار بالای ظرفیت، مدیریت و اجرای پروتکل‌های بهداشتی برای مدیریت استاندارد پسآب این بیمارستان بسیار ضروری به نظر می‌رسد؛ اقدامی که به نظر می‌رسد تا این لحظه برنامه جدی برای آن اندیشیده نشده است. 

شبکه آب‌رسانی اغلب شهرهای استان گیلان از طریق آب‌های زیرزمینی تغذیه می‌شود و سرازیر شدن فاضلاب‌های خانگی و مهم‌تر از آن بیمارستانی می‌تواند بحران جدی در آلودگی آب منطقه ایجاد کند. با وجود بالا رفتن روز به روز آمار قربانیان ویروس کرونا در استان گیلان، شفافیت در اطلاع رسانی و تلاش برای  آموزش و آمادگی مردم شهر و زیرساخت‌های لازم وجود ندارد.  

نبود امکانات بهداشت و درمان کافی، نبود شبکه‌های توسعه یافته آب و فاضلاب شهری، نبود شفافیت و اطلاع‌رسانی دقیق حتی از طرف نمایندگان مردم، ورود نیروهای امنیتی و نظامی به موضوعی کاملا تخصصی مرتبط با جان و سلامت مردم و حرکت در سایه برای از بین بردن تاریخ مبارزاتی دهه ۶۰ که برای مردم این استان بخش مهمی از تاریخ معاصر آن‌ها به حساب می‌آید، مواردی هستند که تنها منحصر به لنگرود نیست. این موقعیت می‌تواند در رشت، بندر انزلی و شهرهای کوچک و بزرگ در استان‌های دیگر نیز حاکم باشد.  

 

مطالب مرتبط:

آخرین اخبار کرونا در ایران را از این‌جا دنبال کنید.

 

 

 

 



منبع خبر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *